28 mei 2017

Carolagrun Heilstatte

Bij deze locatie hebben we ook weer geen idee waar de naam vandaan komt, maar het 'grun' in de naam zal vast iets te maken hebben met dat het sanatorium midden in een uitgestrekt woud staat. Je kan er alleen komen via een kronkelweggetje dwars door het woud en een hoop bergen. Voor we arriveerden hadden we al via Google Streetview gekeken of er vanaf de weg iets te zien was van het sanatorium. Het enige wat te zien was was dat de bebouwing aan de wegkant (waarschijnlijk woningen van concierge of personeel in de tijd dat het nog in werking was) gerestaureerd was en waarschijnlijk bewoond. 

Van tevoren besloten we om ver weg te parkeren en door het bos om het hele stuk grond heen te 'hiken' en de locatie van de achterkant te benaderen. Zo gezegd zo gedaan, parkeren, spullen op ons rug, genoeg water en eten mee en hopen dat we uit de zon kunnen blijven. Dat lopen door een 'oerwoud' viel nog best tegen. 

We begonnen het aardig zat te worden na een tijdje toen er net een soort van duin in zicht kwam en laat na net daarachter het sanatoriumterrein beginnen. Wij slopen er overheen en glipten snel 1 van de panden binnen om maar ergens te beginnen en uit het zicht (en de zon, het was onderhand al weer zo'n 25 graden geworden) te zijn. 

Alle panden waren zo goed als leeg maar wel zeker de moeite waard om wat mooie shots te maken, vooral een grote zaal. De 'ziekenboeg' denk ik, hoog plafond, grote ramen met lange wapperende gordijnen en aan elke raamkant van de zaal stonden zo'n vijf oude ziekenhuisbedden. We zijn een aantal panden in geweest en toen hadden we het wel gezien en begonnen aan de terugweg naar de auto.

Bij de auto aangekomen, rijden we net onze parkeerplek af waar onderhand veel meer auto's stonden want je kon daar via een bospaadje de andere kant op bij een meertje komen wat heerlijk vertoeven was met dit weer natuurlijk. Komen 2 fietsers aan die naar wij dachten ons iets wilden vragen (de weg misschien ofzo, want welke malloot gaat hier nu fietsen) zegt de man van het stel 'wat doen jullie hier nou?!'.

Mark en ik kijken elkaar aan of we iets gemist hebben. Bleek dus alleen maar omdat wij ook Nederlanders zijn (zag hij aan ons nummerbord haha lobroek), vraagt ie of we ook niet even naar het meertje komen. Wij bedanken en zeggen dat we geen zwembroek mee hebben genomen, waarop hij zegt 'dat geeft niks want die heb ik ook niet, gaan we gewoon in onze blote .... zwemmen, geen probleem'.

28 mei 2e locatie

FDGB voormalig restaurant

Onze 3e locatie voor vandaag, het is onderhand een graad of 30 geworden en de mussen vallen dood van het dak. Kan eigenlijk best want ik heb hier nog geen mus gezien. 

Deze locatie staat op onze lijst als FDGB we hebben alleen geen clou waar dit voor staat. We komen en rijden 2 keer onopvallend langs, en zijn eigenlijk twee mogelijke kandidaten voor deze coordinaten. Aan beide kanten van de (dorps) weg staat iets leeg. Het 1 is duidelijk een hotel / restaurant en het ander is een stuk ouder maar wel helemaal gestript van binnen. 

We parkeren een stukje lopen verderop, pakken een boterham en wandelen als twee toeristen terug naar het pand waarvan wij denken dat het de juiste is. Via een laad en los oprit komen we al snel achter het pand terecht, uit het zicht gelukkig want er staan nog allerlei huizen, winkels en een cafe omheen. Wij klimmen naar binnen en komen in de keuken terecht, daarna het restaurant en dan een feestzaal. Dooie boel, weinig feest hier.

Dan maar boven kijken, daar zien we al snel dat dat ooit hotel is geweest maar dat er waarschijnlijk de laatste jaren dat het pand nog open was iemand heeft gewoond. En misschien ook nog wel toen het al dicht was, het was in ieder geval een vuillak. Wat een bende. Er hingen door de motten of ratten aangevreten kleren op een wasrekje en een totaal vergaan matras op de grond.

Een paar kamers waren helemaal groen van mos en schimmels die waren dan wel weer interessant voor ons maar meer dan een paar foto's zijn het daar niet geworden. 

Na ons bezoek hebben we nog geen enkel idee waar FDGB voor staat. Soms krijg je een naam door en coordinaten en kom je op de locatie aan en snap je meteen of iets later waarom die locatie zo is genoemd. Dit blijft een raadsel.

28 mei 1e locatie

Hotel Atlantis (wintersport hotel)

In een ietwat verouderd wintersport oord lag nog niet eens erg afgelegen een groot hotel dat al heel wat jaren geleden aan zijn lot is overgelaten. Van buitenaf zag je al dat er aardig wat gesloopt was door plaatselijke jeugd. En dat ze het hele pand tot en met de eerste verdieping op een gegeven moment maar hadden dichtgetimmerd en dichtgemetseld voordat het hotel een keer in vlammen zou opgaan. Dat maakte het voor ons onmogelijk om binnen te komen maar (zomaar) opgeven komt niet in Mark woordenboek voor dus we liepen het hele pand na of er ook maar iets mogelijk was, we vonden toch al snel een mogelijkheid maar dat was 2 meter hoog klimmen.

Toch maar verder zoeken, we vonden een kelderraam wat open was maar een beetje aan de kleine kant en in een gat in de grond gegraven lag. Ik kwam daar echt niet in met mijn stijve lijf,maar Mark klom er toch in en liet zichzelf de kelder in zakken, er stonden wat balken en rommel waar hij op kon staan . Hij stootte wel zijn hoofd tegen een betonnen rand wat een megabult opleverde.

Maar...... hij was binnen, Ik stond nog buiten met onze rugtassen en Mark  zou zoals gewoonlijk een andere mogelijkheid voor me zoeken om binnen te komen. Die vond hij al vrij snel verderop achter in het hotel, een dienstingang die open was.

Via de stikdonkere kelder kwamen we bij het trappenhuis en gingen meteen op zoek naar interessante plekken. Verderop in het hotel liepen we naar boven om 1 voor 1 de hotelkamers te checken. Net toen we een ongeveer half uurtje binnen waren en foto's maakten in een hotelkamer hoorden we iemand de trap opkomen en niet echt stilletjes. Wij wachtte even met foto's maken om niet op te vallen want we wisten ook niet wat die andere persoon van plan was en of er meer waren.

Misschien had iemand ons wel het gebouw in zien gaan en kwam iemand ons er nu uithalen, we hadden natuurlijk geen idee. Die persoon liep onze verdieping voorbij en we hoorden hem de verdieping erboven door de hal lopen en toen werd het stil. Wij zijn weer verder gegaan waar we mee bezig waren en liepen de verdieping af naar de andere kant en gingen daar via het trappenhuis omhoog. In ons achterhoofd nog de aanwezigheid van een derde persoon op die verdieping. Wij deden ons ding, hoorden wel iemand anders bezig met een statief en hoorden 1 keer een camera klikken maar toen die andere persoon ons eenmaal in de gaten kreeg was het muisstil. Die had niet door dat we hem allang hadden gehoord dus had zich waarschijnlijk ergens verscholen. Ook niet wetende dat wij ook die kamers nog langs gingen waar hij zich verscholen hield.

Na een tijdje waren we klaar en onderhand aan de andere kant van het hotel waar we naar beneden gingen en het hotel weer wilden verlaten via de kelder en door de dienstingang weer naar buiten. Halverwege onze tocht naar de uitgang moesten we een dubbele branddeur door op de heenweg gewoon los was nu ging deze wat moeilijker open. Wat was nou het geval, die bange poeperd had op zijn weg naar buiten geprobeerd de deur te barricaderen met een steelstofzuiger uit het jaar kruik die daar rondslingerende. Dat was natuurlijk niet gelukt want de deuren gingen alsnog open.

27 mei 5e locatie

Rittergut V.

Dit is 1 van de 2 Ritterguts die we deze dagen in Duitsland bezochten. Rittergut V. staat ergens in nomansland aan een doodlopende weg. Met precies er tegenover een net zo oud pand maar dan in veel slechtere staat en die was zelfs nog (of weer) bewoond. Er stond namelijk iemand hout te hakken recht voor de deur van waar we moesten zijn. We reden door tot richting het einde van het weggetje en uit het zicht van de houthakker, waar we parkeerden een boterham pakten en te voet terugliepen om te kijken waar en hoe we naar binnen konden. 

In de buurt van de houthakker en de locatie aangekomen deden we net alsof het de normaalste zaak was om daar te lopen en zochten onderhand (zo onopvallend mogelijk) naar eventuele mogelijkheden om het pand binnen te komen. Aan de voorkant was niks te vinden zo op het eerste gezicht en lag toch te veel in het zicht van 'Bob De Bouwer' dus liepen we om het gebouw heen (uit het zicht) en probeerden daar alle deuren en ramen maar helaas zat alles potdicht. 

Gemetseld of getimmerd, er was echt geen binnenkomen aan. Tot het laatst waar we keken en toch een mogelijkheid vonden om binnen te komen. Een geweldig mooi entree, niet waar wij door een raam klommen maar de echte officiele binnenkomst. Grote mooie trappen en een geschilderd plafond. Struinend door het pand hoorden we op de achtergrond nog het houthakken van de 'buurman'. Waarschijnlijk liet hij ons gewoon ons gang gaan wetende dat alles potdicht zat, toch niet helemaal dus. We hadden hier niet zoveel tijd nodig, het pand opzich was al mooi en alles wat los zat was er uitgehaald.

27 mei 4e locatie

Villa Wonka. 

Aangekomen in een ghetto waar de Bijlmer niks bij is, er staat daar zo ontzettend veel dichtgetimmerd en verlaten. Op een uitgestorven fabrieksterrein stond op de hoek aan een weg een grote villa waar waarschijnlijk de eigenaar of directeur van het naastgelegen bedrijf moet hebben gewoond. Er stonden hekken maar door een gat in een muur konden we zo de voortuin inlopen en daar door de wagenwijd openstaande voordeur werden we zo goed als uitgenodigd om naar binnen te gaan. 

So we did, het pand was helemaal leeggehaald maar het trappenhuis en de hal waren alleen al de moeite waard om te fotograferen. We waren net aan 15 minuten bezig toen we buiten mensen hoorden (geluiden waren niet zo vreemd want het lag met 1 kant aan een vrij drukke weg) maar dit groepje mensen stond naar binnen te roepen, naar ons (?). We probeerde maar zoveel mogelijk uit het zicht van de ramen te blijven en de foto's te maken die wilden hebben. Na een tijdje hield het roepen op (we verstonden ze toch niet). We zijn nog een stuk de trap op gelopen, Ik ben de eerste verdieping nog opgegaan voor foto's van het trappenhuis. 

We waren net klaar met het fotograferen van de entree van binnenuit toen we gestoord werden door een man die ons 'netjes' toeschreeuwde dat we eruit moesten en snel. Ook schreeuwde hij waar de rest was, die was er dus niet wat hij uiteindelijk ook geloofde en we liepen naar buiten. 

Om de hoek bij onze auto aangekomen kwamen hij en een andere man in een werkauto van het fabrieksterrein afgereden, bleven stilstaan op de weg en riepen dat ze geld wilden hebben voor de foto's die we binnen hadden gemaakt. Ja natuurlijk, of ik gekke Henkie ben. Dat had hij binnen moeten bedenken, als hij meteen had gezegd dat we bijvoorbeeld voor een x bedrag ons gang konden gaan had ik daar geen moeite mee gehad. Helaas, en we hadden toch al de shots die we wilden.

27 mei 3e locatie

'Biosphere' Kinder Jugend Heim.

Op het eerste gezicht denk je aan een hotel maar het verhaal ging dat het een kostschool moest zijn geweest. Door een aantal ansichtkaarten die we daar vonden en een half uur Googlen (er is nog maar 1 stuk tekst te vinden waar in precies 1 zin deze locatie en functie wordt beschreven, ben ik erachter gekomen wat het in werkelijkheid is geweest, een 'erholungsort' (resort) voor de gezinnen van het personeel van een groot leerverwerkings bedrijf.

Het stuk wat Mark via Google vond sprak over de oprichting en het voortbestaan van het bedrijf, rond 1996 ging het bedrijf failliet en van wat wij aantroffen in het hotel zal het ook zo rond die tijd verlaten zijn. Alles stond er nog maar is natuurlijk wel al jaren in het proces van verval. En laten wij daar nou net voor komen, geweldige spots hebben we daar aangetroffen : compleet groene kamers, door mos schimmels en zelfs hele bosjes paddestoelen groeiden er binnen. Een lange lege hal met de kamers waar alleen een verdwaalde poppenwagen stond. Het restaurant was nog helemaal aangekleed, de tafeltjes en stoelen stonden allemaal nog op hun oorspronkelijke plek op een iets verhoogd 'podium' waarbij het wat lager gelegen stuk zaal de dansvloer moet zijn geweest.

In het hoofdgebouw, waar de keuken, entree en eetzaal zijn gevestigd zat nog een verdieping waar waarschijnlijk de familie woonde die het resort draaiende hielden. Boven gekomen konden we alleen maar in 1 kamer komen, overduidelijk de slaapkamer van een tienermeisje te zien aan alle posters aan de muren en spulletjes en kleding nog in de kamer. Alsof ze gisteren vertrokken was, daar ga je je toch een voorstelling van maken maar verder dan dat kom je niet. Waarom verlaat een meisje (het hele gezin) halsoverkop hun bezittingen, kleding, spelletjes, cassettebandjes echt alles lag er nog.

Verder dan die ene kamer kwamen we niet want die hele verdieping stond op instorten doordat het dak al voor een groot deel naar beneden was gekomen.

We zochten weer naar de uitgang en maakten buiten nog een shot van de voorkant van het verblijf en vertrokken naar de volgende.

•  

27 mei2017 2e locatie

Spezial Kinderheim.

Een stuk grond waar, zo gaat het verhaal, een kindertehuis was gevestigd. Aangekomen zagen we een verzameling van oude panden, een groot 4 verdiepingen tellend hoofdgebouw wat dan het tehuis zou zijn geweest, daarnaast een pand waar waarschijnlijk personeel woonde en iets van een boerenbedrijf, een kapel en paardenstallen. De laatste 2 waren gedeeltelijk ingestort en niet meer te betreden. Ook lag er nog een grote berg puin en stenen van iets wat helemaal het loodje had gelegd.

We begonnen in wat ons leek het hoofdgebouw, het pand met de 4 verdiepingen en de meeste vertrekken. Deze was hèlemaal gestript. Deuren, deurposten, vloeren, ècht alles was eruit. Er stonden alleen nog wat horren en losse ramen in een vertrek.

Na het hele gebouw rondgestruind te hebben was alleen de kelder nog over, daar was het stikdonker, ontzettend vochtig en koud. Met de zaklamp gaan we op verkenning uit en stuiten al snel op een rij stalen verroeste bedden. Een creepy setting zo weggestopt in die kelder zonder daglicht, ik denk dat niemand daar uit eigen wil is gaan slapen. Hier zijn we even bezig geweest om wat mooie shots te krijgen. En af te koelen van het warme weer buiten. Hierna gingen we richting de andere gebouwen waar we eigenlijk niks bijzonders meer aantroffen.

Op naar de volgende locatie.

•  

27 mei 2017 1e locatie

Ballsaal C

Een balzaal met toneel gelegen op een hoek aan een uitgestorven doodlopend straatje. De enige entree tot de balzaal is een stenen trap buiten die halverwege was ingestort. Maar binnenkomen was makkelijker dan het leek, geen enkel probleem zelfs. Binnen aangekomen was het wel oppassen voor de rotte houten vloer. Het toneel stond vol met onkruid van bijna een meter hoog. Via het kapotte dak er direct boven keek je zo naar de opkomende zon. Helaas werkte de zon niet echt mee op deze locatie veel grote ramen en gaten in het dak waardoor de felle zon al snel naar binnen scheen.

Mark  was nog bezig met de balzaal en het toneel toen ik een kijkje ging nemen in een zaaltje ernaast en het trappenhuis. Ik kon het niet laten om even boven te kijken ook al was de boel boven nog rotter dan beneden. Boven aan de trap kregen ik en de 'bewoner' van het pand de schrik van hun leven, met een rotvaart vloog er een kat langs hem de trap af door de balzaal naar buiten.